Rumi: “Ah, kelimelerdeki sevgili kardeşim, hoş geldin! Sana biraz çay ikram edebilir miyim? Gül yapraklarının kokusu ruhunu yatıştıracaktır.” Kafka: “Teşekkür ederim, Rumi, ama korkarım ki çay ruhumun susuzluğunu gidermeye yetmeyebilir. İnsan böyle bir karanlığın ortasında nasıl anlam bulabilir?” Rumi: “Karanlık yalnızca ışığın yokluğudur. Yansımalarımızı gerçekten görebileceğimiz yer bu gölgelerdir.” Kafka: “Peki ya yansıma yoksa? Ya“Mevlana ve Kafka” yazısının devamını oku
asKeops 